|
Faamhal
|
|
vrijdag, 02 april 2010 |
|
 Kyteman won de Popprijs 2009. Het bijeenbrengen van jazz en hiphop/rap met trompet als basis, bleek een goed gekozen procedé voor succes. Het klinkt dan ook meer dan uitstekend en de prijs is zeer terecht. De combinatie is echter niet nieuw, want al sinds de jaren negentig timmert Saskia Laroo gloedvol op deze manier aan de weg. En als je de trompettiste ontmoet, voel je haar enorme passie voor muziek en maak je kennis met een fantastische en unieke artieste. Saskia heeft haar muziek over vrijwel de hele wereld al laten horen; van België tot Singapore, van Brazilië tot Wit-Rusland, China, Chili, Australië, vrijwel alle landen van Europa. Maar ook; ze keert steeds weer terug naar het oude nest, want nog steeds en sinds 1997 treedt ze bijna wekelijks op in jazzcafé ‘Alto’ in de Amsterdamse Korte Leidsedwarsstraat. Dat knusse gegeven was het allerlaatste duwtje richting onze Faamhal. (Het clipje laat helaas geen rap horen, want wat op you tube staat is van slechte kwaliteit. Kom gewoon naar Alto en je hoort meer :-)
http://www.saskialaroo.nl
|
|
Column
|
|
vrijdag, 19 maart 2010 |
|
‘Hé wie komt daar gods huis binnen?’, sprak de frater wat verstoord terwijl hij opkeek van het Heilige Boek waarin hij even daarvoor nog met alle devotie zat te lezen. ‘Nee maar! Het is onze Henkie! Eh, nou zeg maar Henk hè teugenwoordig. Tsjonge, jonge, je bent een grote volwassen vent geworden zeg. Hoe oud ben je nu? Zo zo, al achttien? En nog steeds dezelfde prachtige blonde krulletjes op je bolletje, hahaha. Denk je nog vaak terug aan je mooie tijd hier in het klooster? Vast wel hè. Het was zo warm en veilig en zo vól met begrip! Dat vond je toch hè?
Ik weet nog goed dat ik hier bij het altaar in je onderbroekje frummelde en in je malse jongetjesbilletjes kneep en dat we dat zo lekker vonden. Toch? Oh, en weet je nog dat ik zei dat je net moest doen alsof je een grote Cornetto aan het likken was? Dat waren nog eens tijden! Je vond het marmer van God’s tafel een beetje koud aan je blote kontje, maar ja zo zat je wel precies op juiste hoogte toen ik je uitlegde wat nou “Gods zaad over Gods akker uitstromen” betekende. En je hebt het zelf gedaan, Henkie, want ik moest mijn handen vrij hebben om op het juiste moment de zegen uit te spreken. Want verkwisting is een zonde, snap je? Hoe gaat het nu met je? Heb je al een vriendinnetje waarmee je je prachtig kunt vermenigvuldigen? Hu? Wat zeg je me nou? Je bent homofiel geworden? Maar dat mag helegaar niet Henk! Wees maar blij dat je geen moslim bent, anders had ik je nu met je mooie blonde koppetje ondersteboven van de toren moeten lazeren. Nee, wij katholieken zijn gelukkig stukken humaner.
Nu ik er trouwens zo over nadenk: toen ik ooit eens een vinger in je poepertje stak, schreeuwde je nogal, weet ik nog. Dat was natuurlijk van genot! Toen was natuurlijk al duidelijk dat je van de herenliefde was en had ik moeten ingrijpen. Hm, foutje dus. Nou ja, wie zonder zonde is werpe de eerste steen nietwaar? En nu moet je weer weg, vieze homo, en je krijgt geen hostie!’
De frater liep vervolgens naar de sacristie hief zijn pij, doopte zijn handen in een teil gewijd water en waste zijn pik in onschuld. En toen was alles weer goed. |
|
|
Samenleving
|
|
dinsdag, 09 maart 2010 |
|
 Alberto Stegeman, journalist van beroep, heeft weer een spannende SBS6-reportage gemaakt over de beveiliging van Schiphol. Onze luchthaven is volgens hem nog steeds ‘zo lek als een mandje’. Stegeman liet zien dat hij met een fles tjokvol explosieve vloeistoffen aan boord van een vliegtuig kon wandelen en daarmee naar Washington reisde zonder dat ook maar één schrandere beambte hem tegenhield. Schiphol en de politiek staan op hun kop en kondigen voor de zoveelste keer keiharde maatregelen aan. De actie van Stegeman is echter als een verfilmde Ludlum, niet meer en niet minder. Ongewild werd er wel iets aangetoond wat veel verontrustender is.
Stegeman liet zijn boardingpass aan de caissière zien en kocht een fles Bacardi in het tax-free deel van de vertrekhal bestemd voor de niet-Schengen landen. De belastingvrije winkels liggen in dat deel van de luchthaven vóór de  handbagagecheck. Voor een vlucht naar Engeland of de VS kan de passagier dus voordat zijn handbagage gecheckt wordt, inkopen doen. En je kunt met je boodschappen ook weer naar buiten lopen; je hóeft immers niet te vliegen. Even je paspoort laten zien, door de douane en je staat weer in Nederland.
Dat deed Stegeman dus, liet even later de kostelijke rum uit de fles lopen en vulde die vervolgens met water, wat het vloeibare explosief moest voorstellen. Daarna ging hij terug naar Schiphol, checkte in en betaalde bij een tax-free winkel voor de tweede keer zijn nu geprepareerde fles die daarop geseald werd. Gesealde producten zijn ‘veilig’ en hoeven derhalve bij de gate niet meer bekeken te worden. Ter info: in het Schengen deel van de luchthaven lukt dit niet, omdat men vóór de winkels gecheckt wordt. De bewerkte fles was in dat geval door de beveiliging ingenomen.
Stegeman kwam bij de gate, de beveiligers herkenden hem en controleerden daarom zijn bagage met extra aandacht. De gesealde fles liet men ongemoeid, want dat was immers ‘veilig’. Alberto kon voor het eerst victorie kraaien. Maar dat men hem en zijn bagage zo uitgebreid controleerde, etaleerde pijnlijk de enorme tekortkoming in beveiliging. Dát had ook Stegeman niet in de gaten. Ik kom hier later op terug.
Met de fles op reis
Vervolgens reisde onze Alberto met fles en al naar de VS, het Mekka voor extremistische moslims met kwaadaardige bedoelingen. Zo nu en dan een beeld van ‘De Fles’. Alberto vond het allemaal reuze spannend, dat zag je duidelijk. Maar wat nu? Per slot van rekening is het wel de bedoeling dat je een geslaagde aanslag kunt plegen, toch? Oei! Daar zit je dan met je fles vol met explosieven.
Want om dergelijke stoffen daadwerkelijk te laten exploderen, is nog wat extra’s nodig. Jammer dat de explosievenexpert in de reportage dat niet aanhaalde, of het was eruit geknipt natuurlijk. Dat kan ook. Je kunt het explosief aansteken, maar dat wordt niks. Dan brandt het gewoon op. De vorige die dat op die manier probeerde, u weet wel die Nigeriaan op Tweede Kerstdag 2009, brandde slechts zijn ballen en kreeg bovendien onze nieuwe nationale held Jasper in zijn nek. Einde aanslag.
Een explosie met een vernietigend effect bleef dus uit. Want wat nodig is, is een detonator die met behulp van elektriciteit ploft waardoor de vloeistof door een schokgolfje wordt getriggerd en op zijn beurt explodeert. Een detonator, de noodzakelijke voeding en bedrading zijn zichtbaar op de huidige scanners van Schiphol en andere luchthavens.
Cruciaal is snelheid (schok) en een vlammetje is veel te traag. Het is geen rotje; het lijkt er niet eens op. Met de fles gaan gooien zou al een iets betere methode zijn, maar het zou mensen vermoedelijk alleen maar nat maken. Allemaal niet zo aan te bevelen, daar hoef je niet eens een expert voor te zijn. Het is als het aansteken van een sigaret met twee vuurstenen. Met andere woorden: Alberto zat met zijn fles eigenlijk zwaar voor lul.
Wapens in het Amsterdamse bos
|
|
Sneuhok
|
|
zondag, 07 februari 2010 |
|
 Schaatser Beorn Nijenhuis zal ongetwijfeld knalhard hebben getraind en alle leukigheid van het leven op een zijspoor hebben gezet. Daar heeft het niet aan gemankeerd. Het is alleen nooit wat geworden.
In 2005 heeft hij twee afstanden gewonnen bij het NK-afstanden. En dat was het dan. Sinds zijn juniorentijd was het buffelen in de middenmoot en kwam het zo nu en dan tot een top vijf notering, doch slechts bij ontstentenis van de betere rijders. Soms verbeten in TV-interviews. Dan kon hij licht geïrriteerd zeggen dat hij 'er aankwam', of woorden van dergelijke strekking. Het kwam niet over en hij is nooit aangekomen. Beorn is een aardige jongen, vriendelijk en begrijpend. Hij heeft de uitstraling van een jongerenwerker in een provinciestad. Waar een ontspoorde boerenzoon nog wel met een paar kopjes thee en een goed gesprek, met Beorn, op het rechte spoor kan worden gezet. Zijn doorzettingsvermogen mag geprezen worden; het geloof ontbreekt echter. En iedereen wist dat stiekem al heel lang.
|
|
|
Voortreffelijke mensen
|
|
donderdag, 11 februari 2010 |
|
 "Ik vind het buitengewoon spijtig dat financiële instellingen en ook ING niet in staat zijn gebleken om het vertrouwen van werknemers en burgers voldoende waar te maken. Ik vind het ook te betreuren dat ook ik geen kans heb gezien dat tijdig te voorzien en de bakens te verzetten'', huilde Wim Kok over de crisis tijdens zijn verhoor bij de commissie De Wit. Kok was van 2003 tot vorig voorjaar commissaris bij ING. Hij kreeg veel kritiek toen hij als sociaaldemocraat instemde met een forse salarisverhoging voor de ING-top. Een "duivels dilemma'', noemde hij dat, maar onvermijdelijk gezien de marktsituatie en concurrentie. Dat laatste is grote flauwekul en het heeft de crisis niet bezworen. Sterker, wij allen, de belastingbetalers, moesten er tientallen miljarden euro’s inkieperen om de boel draaiende te houden.
In april 1997 sprak Kok tijdens een interview met Ferry Mingele over ‘exhibitionistische verhogingen van salaris’. Het ging over de lonen van topmanagers en Kok voelde zich er ‘niet gemakkelijk bij’ en noemde het ‘onverstandig’. Kok werd toen nog gezien als één van de grootste socialisten sinds de Tweede Wereldoorlog en het vertrouwen in hem was groot. In 2002 eindigde zijn periode als minister-president en in 2003 begon zijn carrière als commissaris bij bedrijven als ING, KLM en Stork. Einde zelfverrijking? Welnee.
In 2004 stonden er enorme salarisverhogingen bij de top van ING op stapel; zo’n 50 procent. ‘U kunt zich voorstellen dat ik hier enorm mee heb geworsteld’, sprak commissaris Kok in een toelichting. ‘Mijn afweging is mede beïnvloed door onafhankelijk onderzoek waaruit bleek dat bij ING een substantiële beloningsachterstand is ontstaan. Je mag je ogen niet sluiten voor het feit dat de wereld het werkterrein is voor onze onderneming.’
Tijdens de ondervraging bij de commissie De wit in januari 2010, herhaalde Kok hetzelfde prevelementje, en verschool zich achter een mythisch ‘duivelse dilemma’. Het is geen dilemma. Het is onzin van het zuiverste water. Want.....
|
|
Politiek
|
|
maandag, 01 februari 2010 |
|
 Premier Balkenende verleende politieke steun aan de VS tijdens de inval in Irak in 2003. Zoals we inmiddels weten heeft de commissie Davids onderzocht of deze steun gebaseerd was op geldige en aangetoonde argumenten of niet. Dat laatste bleek het geval. Er waren geen massavernietigingswapens en het mandaad was niet adequaat. ‘Met de kennis van nu’ werd een gevleugelde uitspraak. Tot op heden bleef Balkenende’s miskleun zonder consequenties.
Nou ja, de wereld telt ten minste een wreed dictator minder en de geallieerden brachten ' vrijheid en democratie'. Of het werkelijk zo vrij is in Irak valt nog te bezien; het land is verscheurd en dat zal nog lang zo blijven. 
‘Met de kennis van nu’ zou premier Balkende toen andere keuzes hebben gemaakt. Deze uitspraak is al op talloze manieren in sketches, columns en andere lolligheid gepersifleerd. En terecht ook. Maar behalve dat we nu weten dat die wapens er niet waren en over dat inadequate mandaad, hebben we nu nog veel meer kennis. Zo is bekend dat er circa 1 miljoen slachtoffers zijn gevallen. Dat kunnen er gerust 500.000 minder zijn; de diverse onderzoeken spreken elkaar wat tegen. Ook circuleren cijfers over het aantal Irakese weesjes. Tot vijf miljoen. Maar ook daar mag u gerust de helft vanaf aftrekken, mocht het u geruststellen.
Nog wat cijfers:
|
|
|
|
|
|
|
Pagina 1 van 2 |
Dutchdelight.info
